Historia obecnego kościoła parafialnego korzeniami sięga początków ubiegłego stulecia. Pierwszy budynek wybudowali łódzcy mariawici w latach 1905-06, staraniem księdza Edwarda Marksa, który jednocześnie był rejentalnym właścicielem budynku. Po latach ksiądz Marks powrócił na łono kościoła katolickiego, a w kwietniu 1926 roku, aktem notarialnym przekazał gmach kościoła na własność parafii p.w. Podwyższenia Świętego Krzyża w Łodzi. Decyzja ta wzbudziła protest mariawitów, a sprawa przyznania praw własności trafiła do sądu. Proces zakończono w lutym 1928 roku wydaniem wyroku, na mocy którego, potwierdzono darowiznę dla parafii katolickiej. Od tej chwili kościół stał się kościołem filialnym parafii p. w. Podwyższenia Świętego Krzyża.

4 kwietnia 1930 roku gruntownie odnowiony kościół został poświęcony przez ówczesnego biskupa Wincentego Tymienieckiego, a 6 kwietnia utworzono przy nim samodzielną parafię p.w. Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Pierwszy proboszcz nowo powstałej parafii, ksiądz kanonik  Stanisław Rybus, zmodernizował i przebudował kościół w 1934 roku. W tym samym roku ojciec Anastazy Pankiewicz, gwardian klasztoru Bernardynów, dokonał erekcji Drogi Krzyżowej. W okresie okupacji 1939-45 kościół został zamknięty przez władze niemieckie. Otwarty dopiero po wojnie został odnowiony w roku 1953.

W 1980 roku staraniem ówczesnego proboszcza, księdza Wacława Borowskiego, parafia otrzymała od władz administracyjnych, pozwolenie na rozbudowę zbyt małego kościoła. Już w listopadzie tego roku biskup Władysław Ziółek, ówczesny sufragan łódzki, wmurował kamień węgielny pod rozbudowujący się kościół. Po śmierci księdza prałata Borowskiego, budowa była kontynuowana przez księdza proboszcza Tadeusza Zielewskiego. 22 marca 1987 roku, obecny biskup Władysław Ziółek dokonał uroczystego poświęcenia nowego kościoła.

 

Komentowanie zamknięte.